Sinterklaasavond… waarnemen.
Brengt mij eerst terug naar een stukje geschiedenis. – Rond het jaar 1350 wordt voor het eerst melding gemaakt van een rekening, een feest t.b.v. Sinterklaas en enkele Pieten – zo vermeldt het archief van Dordrecht.
Inmiddels wordt het donker, het is mistig, de Dordtse driekleur wappert vier in de wind op onze mooie grote kerk.
Later vermeld de geschiedenis het fenomeen ‘schoen zetten’. Arme kinderen mochten hun schoen in de kerk zetten, deze werden dan gevuld door de ‘rijkere’ burgers.
Tussen de huizen zie ik vanaf mijn ‘kijck-over-de-dijck’  een sint en twee pieten uit een huis komen. Vervolgens wegrijdend in een auto.
Na de 2e wereld oorlog wordt het Sinterklaasfeest pas met de gehele familie gevierd.

Dordrecht wordt, nu het donder wordt, een palet van witte en rode lichtjes, bewegend van- en naar mij toe.
Verder mijmerend… het is 1956, wonende in het oosten van ons land, pakken we onze klompen uit de schuur. Wortel en stro erin en neergezet voor de kolenkachel, onder de mooie schouw.
De lantarens op de dijk gaan aan, een scootmobiel haast zich met pakjes de stad in.
Een vrouw zwaait, ik zwaai terug. Misschien een statement… waarom ‘De maan moet altijd door de bomen blijven schijnen”. 
Ook moet Zwarte Piet alles blijven zien, zo slim istie wel.
De molen staat nu in het licht, een meisje op de fiets manoeuvreert met haar surprise naar?
Mijn tijd zit erop, een goed gevoel waarnemen.
Emotie-kijken-horen-denken-voelen.
Genoeg, en nu de pepernoten!