Aah wat is dit bijzonder! 
Even helemaal alleen met mezelf en de stad. 
Te veel gedachten en gevoelens om in woorden om te zetten. 
Ik voelde heel sterk wie ik ben.. een blij ontroerd kind. Meestal stond ik er met een brede glimlach met af en toe tranen van ontroering. Zo mooi, zo mooi ging 1000x door me heen.
Aan de kant van de grote kerk vooral de schoonheid en de intimiteit van de stad met de grote kerk als mooiste waarnemer. 
Meeuwen die in groepen en soms alleen over scheerden en ja die ene kwam naar me toe toen ik het wenste. 🙂
Een keer durfde ik te zwaaien naar een voor mij onbekend echtpaar met kwispelend hondje. Zij zwaaide terug.
Zo mooi, zo mooi, zo bijzonder…
Het mooie tegenlicht aan de andere kant, de rijp op de daken en rookwolkjes uit de schoorstenen. Fietsers en voetgangers donker, met door het zonlicht, heel lang uitgerekte schaduwen.
Zo mooi, zo mooi.
En ik was er even helemaal voor mezelf en vergat sint en piet die ik zou spotten voor de kinderen uit mijn groep 3. Toch stiekem op het laatst nog even gekeken.
Mijn dank is groot, 1 meter 73 zou mijn vader zeggen.