Toen ik boven arriveerde was de ene zijde licht en de andere zijde duister door de schaduw, mensen die van het centrum naar huis gaan of uit eten gaan. 1 cabine met zover gestelden werelden, licht naar donker en naar huis of van huis. 
De centrum zijde lijkt te leven en de andere zijde heeft een plein met kinderen, is het een illusie vraag ik me zelf nu af. Centrum zijde gehaaste mensen die op tijd hun dingen af willen en terug naar huis. De pleinzijde kinderen die tijdloos met elkaar kletsen spelletjes doen. Naar mate de zon verdwijnt zie ik het asfalt ontspannen. Voertuigen en gebouwen steken hun lichten aan. Het lijkt alsof de zon eerst door wolken wordt omhelst en zo verdwijnt die uit het zicht, drukte van de straten neemt af en er komen meer gebouwen bij die hun lichten aanzetten.