‘Gluren bij de buren’. dat is een beetje zoals de waarneming voor mij voelde. Stiekem kreeg ik een heel klein inkijkje in andermans leven. Een beetje alsof ik boven alles zweefde. Net als vroeger ‘met de lego’. Brandweerauto’s, politie-auto’s, huizen, fiats, kantoren, fietsen, een molen en natuurlijk lego-poppetjes hadden we. Alleen die kleine stadsbussen en ov-fietsen hadden wij niet. Dat dit de echte wereld is, zag ik aan de mensen om me heen. Een ambulance met sirenes in de verte, mogelijk op weg om iemands leven te redden, Een oma met haar kleinkind na een uurtje spelen op weg naar huis om mogelijk voor het eten te gaan zorgen. Drukte bij de betaalautomaat van de bioscoop (de betaal app werkt echt veel sneller mensen). De autolichten die ineens aanschieten, want het is echt zo donker. Ook mijn enthousiast zwaaiende collega’s zorgden ervoor dat ik even uit gedachte raakte. Terwijl ik mezelf toch ook aardig tentoonstel, word ik maar door een enkeling opgemerkt. Misschien omdat deze stellage er al zo’n tijd staat of omdat een paar honderd waarnemers me al voorgingen. Toch denk ik dat het vooral is omdat we vaak zo in onze eigen gedachten verzonken zijn. wat deze waarneming mij heeft doen beseffen, is dat het goed is om ook eens wat vaker buiten de kleine wereld van je eigen gedachten te kijken en ook écht wat te zien.