Het was zover, een uur waarnemen. Zodra ik het venster binnenstap en mijn positie inneem, voel ik me even ongemakkelijk. Dit gevoel verdwijnt weer heel snel.
Zwaaiend naar mijn lieve collega’s in de schouwburg, spelende kinderen, een rokende schoorsteen en een rondcirkelende helikopter. Een PicNic auto die voorbij sjeest. Oh, ik moet vanavond nog boodschappen bestellen. Dit gevoel van ‘moeten’ verdwijnt ook weer snel. De zon laat zich af en toe aarzelend zien op deze grauwe herfstdag. Een fietsende voorbijganger kijkt verbaasd omhoog, en ik kijk terug.
Note to myself: even helemaal niets doen is heerlijk (slechts een bevestiging, dit wist ik gelukkig al), en zou ik vaker mogen doen.