De dag beginnen in stilte, met uitzicht op een stad die in beweging komt. Mijn stad, mijn Dordrecht. Maar -zoals ik het beleef- ook zijn stad. De stad waar God zoveel van houdt. Elke inwoner, met haar of zijn eigen verhaal…
De stilte raakt me. De afstand tussen mijn hoge plek en de bewegingen onder mij zet alles even in perspectief. Iedereen heeft een eigen route. Iedereen gaat z’n eigen weg.
Met elkaar zijn we de stad. Samen zijn we Dordrecht. Niet de stenen, niet de straat, niet de gebouwen, groot en klein, maar jij en ik, wij zijn de stad.
Mijn ochtendgebed voor Dordrecht is deze morgen: leef, bloei, geniet, niet alleen, maar samen!
De dag beginnen in stilte, met het vooruitzicht van een nieuw levensjaar dat vandaag is begonnen. Een betere start kan ik me niet bedenken.