Ik had me verheugd op een weergaloze zonsondergang. Een uur vrij en los van de rest van mijn leven en gewoon kijken en ervaren.
Wat is de ruimte hooggeplaatst. Ik heb hoogtevrees en veel oog gehad voor de constructie met de gedacht: “wat als dit wegwaait of instort?” Later werd mijn kindergeest wakker en kon ik zweven in mijn levendige fantasie.
Leuk was dat op straat mensen naar boven keken en zwaaiden. Ik zwaaide vrolijk terug.
En dan die zonsondergang. Eerst het licht in de bomen, dan de veranderingen in de wolken, een vliegtuig die een streep trekt en tenslotte de kleuren. Het licht dat aangaat in de kunstmin. Platte daken met water die de lucht spiegelen. Nee, het uur ging veel te snel.