Waar moet ik beginnen? M’n hoofd is nog vol van de ervaring, maar wat ging de tijd snel zeg!
Ik merk dat ik zelfs in de situatie waarin je eigenlijk in het nu móét zijn, geen telefoon, geen klok (op een vage, mistige kerkklok in de verte na), geen mensen om je heen etc, nog altijd moeite had om dat volledig te doen. Voor een deel door de vele gedachten die dat wat je ziet teweegbrengen, maar ook een stukje in mijn achterhoofd die er toch wel graag rekening mee wilde houden & voorbereid wilde zijn op het feit dat ik nu dus iets moet schrijven & delen. Voor mij werd dit ergens toch een beetje een gevoel dat ik productief moest zijn op een bepaalde manier. Wel heel typisch en leerzaam ook weer, en wel bedacht dit op een bepaalde manier te kunnen doen (want we houden allemaal van houvast, toch?)
Wat heb ik gedaan? Op het eerste oog erg weinig. Veel gestaan & gestaard, wat heen & weer gelopen of rek- & strekoefeningen gedaan. Geprobeerd balans te vinden in het zoveel mogelijk waarnemen & in het moment te zijn, maar ook ruimte te laten voor het laten gaan & observeren van mijn gedachten. Dat was, zoals verwacht, niet gemakkelijk. Er is in de omgeving én in je hoofd zoveel gaande!
Wat heb ik gemerkt? Dat ik veel nieuwsgieriger & meer open ging observeren, waar ik normaal gesproken (zeker als het zaken zijn die mezelf betreffen) veel eerder een oordeel zou vellen en gevoel van actie zou voelen. Ik heb gemerkt dat ik me zowel berokken bij de mensen & dieren voelde, als me er ver van verwijderd voelde, een vreemde combinatie. Dat ik me emotioneel betrokken voelde bij bepaalde mensen (de man die zijn hond uitliet en toevallig met me ‘meeliep’ van het ene naar het andere uitzicht, het konijn in de kou in de achtertuin, de kinderen die spelen op het plein) en me verder voelde staan van de gebouwen, de auto’s, haastige wandelaars in m’n ooghoek. En dat er zoveel gebeurt als er weinig gebeurt. Kinderen spelen 20 min op een plein, vallen 3x (soms grappig, soms zielig), scoren een doelpunt of delen een knuffel. Momenten die je zou zien op social media; de hoogtepunten & wellicht een dieptepuntje. Maar de betrokkenheid werd juist opgeroepen in de rustmomenten daartussen, wanneer er weinig gaande lijkt te zijn. Er is meer dan de grote momenten, dan wat je op sociale media tegenkomt en dat werd me nu weer even heel duidelijk.
Nog iets over mezelf geleerd? Dat ik ergens toch een latente vorm van hoogtevrees heb, die ik vrij goed weet te kalmeren. In het begin zijn die randjes van het ‘hok’ nog erg spannend, later kon ik daar rustig staan. Wel kwamen af en toe de gedachten over hoe machteloos ik zou zijn als de stellage het zou begeven & hoe ik de schade eventueel nog zou kunnen beperken (gelukkig niet nodig geweest, uiteraard) en dat ik toch echt weer meer m’n best moet doen in het nu te zijn, nieuwsgierigheid te bewaken & proberen minder snel te oordelen.
En dat ik weer eens een dagboek moet gaan bijhouden en om al dit soort woordwatervallen te uiten & situaties anders te verwerken.
Al met al een prettig, mooi uur & een ervaring die ik iedereen gun.