Gewoon een uur alleen maar waarnemen. Wat heerlijk! Alsof je een boek van Charlotte Dematons aan het bekijken bent, maar dan bewegend.
Beneden vinden alle Dordtenaren hun weg. Allemaal met hun eigen plan en eigen verhaal. De moeders met bakfietsen onderweg naar muziekles, de onvermoeibare jongens met hun skateboards, spelende kinderen op het Energieplein, een man die zijn hond uitlaat, de vrouw die het pakketje bij de buren ophaalt. En ontelbaar veel auto’s, fietsers en wandelaars op de straten waar ik ook vaak rijd. Maar nu even niet. Nu kijk ik alleen maar. Langzaam verdwijnt de zon achter de wolken en gaan er steeds meer lichtjes aan. De daken worden donker en je kunt je zomaar voorstellen dat de Pieten straks weer met hun pakjes langs de schoorstenen gaan.
Dordrecht, je bent prachtig!