Het zit er op! Een uur lang Wachter van de stad geweest. Een bijzondere ervaring. Een uur lang staan, kijken, … , ervaren. Een uur lang allerlei gedachten die door mijn hoofd gingen. “Deze moet ik onthouden!” dacht ik dan. En dan kwam een volgende gedachte. Indrukken die op  mij afkwamen, .. de molen, en daarachter, de dunnen streep van een stukje skyline van Rotterdam.
Wat zie ik? Waar kan ik mijn eigen huis aan de Singel plaatsen? Daar de kerk op de hoek van de Blekersdijk en de Singel. Daar is Kunstmin, de brug naar Zwijndrecht, de Grote Kerk. Mijn aandacht wordt getrokken naar het zebrapad op de Noordendijk. Ik sta er met mijn neus bovenop.
O ja, de zonsondergang! Bijna vergeten! Een angstig gevoel komt bij me op: fear of missing out! Fomo, maar dan de angst om niet alle indrukken die op mij afkomen ook aandacht te geven, alle kleurenschakeringen van de herfstbladeren tot de kleurenpracht en de hemel – voldoende tot mij door te laten dringen. Maar ook alle gedachten die als een stroom door mijn hoofd gaan vast te houden. Het wordt een Ulyses van James Joyce, een onsamenhangende stroom van daken, huizen die terugkijken terwijl ik mij – in alle eenzaamheid-  op een bühne waan. Mensen kijken naar mij terwijl ze beneden langs fietsen.
Hoeveel is er gelachen, gevreeën, geruzied onder al die daken die ik onder mij zie? En in hoeveel steden zal een Wachter zijn? Wat zou ik dit graag doen in andere steden waar ik geweest ben, kijken, ervaren, mijn gedachten laten gaan, mijmeren over alles wat zich heeft afgespeeld op die plek op aarde.