Wat blijft komt nooit terug – Jan Eijkelboom. Het is inmiddels 15 jaar geleden dat ik Dordrecht verliet en ondanks dat ik nog terugkom voor bezoek aan familie en vrienden is het bijzonder om een uur lang de stad te kunnen observeren vanuit je eigen venster. Eerst zoekend naar herkenning, plekken waar herinneringen liggen aan mijn jeugd in deze stad. En dat is ook meteen hetgeen gelijk is gebleven, of nou ja, grotendeels. Het asfalt, de stenen, de gebouwen, zij blijven staan terwijl de rest van het elven er doorheen beweegt. Zo ook vandaag, de herfstzon die langzaam onderging veranderde bomen in kleurrijke bakens tussen de huizen, de wolken dreven door de lucht, lieten af en toe een bui vallen en kleurden mee met de zon, vogels vlogen af en aan. Tegelijkertijd bewogen de mensen, al dan niet met voertuigen door de stad, een enkeling had door dat er zich boven wat afspeelde, de meesten gingen door met de dag. Op het pleintje werd onafgebroken gevoetbald en gespeeld en het geluid van de kinderen vormden de soundtrack van de waarneming. De zon bleef niet, die ging steeds verder onder en verdween achter de wolken, klaar om morgen weer terug te komen voor de volgende die het stokje overneemt. Ik ben benieuwd wat die persoon waarneemt en wat terugkomt in dat verhaal.