Even tijdloos en alleen maar mogen genieten van de grauwe ochtend die zoveel kleur in zich heeft, van het meisje op de te grote fiets dat over het plein hobbelt, van de geluiden die aanzwellen en ook van de stilte daar tussendoor
van het voelen als een vogel, hoog boven de wereld die ik mag bespieden, zonder zelf bespied te worden (één keer gezwaaid naar kinderen die omhoog keken)
van de ganzen zie ik hoorde en prachtig kon bekijken in hun vlucht
van het iedere keer weer verrassend mooie uitzicht op de stad, omlijst door het kozijn
en even teleurgesteld dat het uur voorbij was
Ik voelde me een bevoorrecht mens!