Spelende kinderen. Mensen die zich ergens heen begeven. Het geluid van de kinderen en de passerende auto’s mixt zich voortdurend.
Ik merk dat ik het bijzonder vind om hier te mogen staan, het zonlicht dat doorbreekt en bijna nog verblindt, is nog een extra kado.
Zicht op de stad die me lief is geworden, ook al woon ik er nog maar 6 jaar.
Mijn gebed is met al die mensen die voorbijkomen, dat ze een plek mogen hebben, dat thuis voelt en is. Dat ze iemand hebben die op hen wacht en blij is om ze te zien. Dat ze iemand hebben die van hen houdt. De zon gaat onder. Lichten gaan aan. Een stad die nooit lijkt te stoppen.