Dordrecht presenteert zich aan mij vanuit een nieuwe perspectief op een regenachtige herfstdag. Niet met die klassieke Hollandse luchten en een ondergaande zon maar met regendruppels op het raam, grijze contouren en natte straten.
Een melancholieke stemming die mij wel aanspreekt.
Het doet mij denken aan films van Woody Allen die steden graag zo laat zien, denk aan Manhattan en aan Midnight in Paris.
Ik zoek lichtpuntjes, wat valt mij op:
Een groep kinderen die op het Energieplein speelt, over de grond valt: hoezo slecht weer?
Auto’s die over de Noordendijk rijden en stelselmatig bij de linkerbocht over de middenstreep rijden.
Een krantenbezorger met stapels huis-aan-huisbladen die verregend in de brievenbus landen.
Elke keer als ik door het raam kijk zie ik 12 hoekverbindingen die elk een andere gatenpatroon hebben, ook een teken van creativiteit van de bouwers.
Ook de Waarnemer wordt door de omgeving waargenomen. Dat wat wordt waargenomen beïnvloedt dus ook de Waarnemer. 
Het was een interessante beleving.