Der Himmel ├╝ber Dordrecht
Wat een sensatie; waarnemer van Dordrecht. Doodseng vond ik het. Hoogtevrees, claustrofobie, maar vooral door alles en iedereen gezien worden. Als een performer. Onwennig liep ik heen en weer, chaos in mijn hoofd. Al bezig met wat ik over een uur zou schrijven in dit boek. Herinneringen aan afgelopen jaar, aan mijn leven in Dordrecht, startend in 1993. De voor mij relevante plekken. Binnen oogbereik. Maar na een half uur ontwaakte ik uit de chaos. Mijn hoofd was leeg, mijn lichaam ontspannen. Geen gedachten meer. Pas toen begon het en pakte ik mijn rol. Die van waarnemer. Van hieruit overzag ik alles en was ik de baas over de stad. Af en toe een groet van een voorbijganger. Het klotsen van water in de fontein.. De heldere lucht waarin ik zweefde. En toen gebeurde er iets magisch. De zon ontwaarde zich; als een grote oranje vuurbal kwam zij tevoorschijn en ontnam mij het zicht. En mijn rol als waarnemer werd door haar overgenomen. Om daarna langzaam weg te zakken in de stad, mijn stad, en mij achterlatend met de woorden: Laser ultra, Last Christmas, Midway, Verrassing, als laatste verrassing. Dat was het als waarnemer zeker en zal het hopelijk altijd zijn, iedere dag weer. Verrassing.