Allereerst had ik wel een beetje last van hoogtevrees. Het duurde even voordat ik bijna tegen de ramen durfde te staan, omdat de constructie over de dakrand heen stak. Vervolgens ga je je omgeving in je hoofd in kaart brengen. Het is soms best lastig als je de stad van bovenaf bekijkt, wat alles is wat je ziet. Zo twijfelde ik bijvoorbeeld of je ‘De Rotterdam’ kon zien of dat dit een hoog flatgebouw in de verte was. 

Op een bepaald moment komen je gedachten in een soort ‘flow’ en je beseft je hoe alles normaal gesproken altijd een reactie vraagt. Email, Social Media. Het was eens fijn om gewoon te observeren wat je om je heen ziet. Zonder dat je daar een reactie op kan of moet geven. 

Je gaat ook je lichaam voelen, normaal gesproken zit ik op maandag op kantoor en leef je heel erg met je hoofd. Nu voel je dat je een beetje stijf wordt, zere voeten krijgt en je wordt je echt meer bewust van het nu. 

Het is een mooie plek om over heel Dordrecht uit te kijken en ik vond dit erg leuk en bijzonde om te doen. 

Ook zie je steeds meer. Als je je aandacht steeds richt op bijvoorbeeld het voetbalveldje, zie je ineens een fontein, gekleurde lichten in de masten. Dit heeft me wel meegegeven, dat je soms wat meer tijd voor dingen zou moeten nemen, omdat ik soms best gehaast door het leven kan gaan. 

Sandy Boelsums