Van te voren had ik me er enorm op verheugd om mijn stad van bovenaf te bekijken. Geboren en getogen in Dordt is dit mijn stad!

Een stad met een geschiedenis. 400 jaar geleden werden de deelnemers aan de synode op een soort van draaistoel op de koveniersdoelen ook getrakteerd op een uitzicht over Dordt. Vandaag heb ik dat voorrecht ook.

Vorige week was ik in Yad Vashem in Jeruzalem. Daar kwam ik de naam van mijn stad ook tegen in ‘the valley of the lost communities’. Voor de Tweede Wereldoorlog was er een Joodse gemeenschap in Dordt. Nu helaas niet meer…

Vandaag kijk ik uit over mijn stad vanuit een bijzonder perspectief. Ik kijk van bovenaf. Dat is bijzonder omdat je nu andere dingen ziet dan normaal Is dit perspectief ook niet iets van Gods perspectief? De bijbel zegt dat Hij vanuit de hemel neerziet op ons mensen. Wat mij opviel was dat weinig mensen op deze zaterdagochtend die mij leken te zien. Gelukkig waren er mensen die me wel zagen. Vooraf dacht ik dat ik waarnemer zou zijn, maar als waarnemer word je zelf ook waargenomen. Een vader en dochter fietsten langs en zwaaiden vriendelijk. Gelukkig deden ze dat vlak voordat ik weer naar buiten mocht. Ik probeerde contact te leggen met mensen op de straat, maar dat was nog knap lastig. Veel mensen lijken je niet te zien, terwijl je ze wel ziet! Misschien ook Gods perspectief op ons mensen?

Verder ook nog wat grappige observaties:
– Waarom staan er eigenlijk witte strepen op de weg? Bijna alle auto’s die richting deĀ  molen rijden, rijden over de andere weghelft.
– aan het Energieplein zit er een heel klein driekhoekje dat afgesneden is van de rest van de grasmat, omdat mensen geen drie stappen naar rechts willen doen om over het fiets-/looppad te gaan. Het ziet er van boven wel grappig uit…

Een nieuw perspectief, een nieuwe herinnering aan Dordt is vandaag geboren!

Geert de Korte