Na een volle dag binnen de 4 muren van een donkere theaterzaal, ben ik ‘spontaan’ waarnemer vanavond. Het licht, de herfst en zo ver kunnen kijken als ik maar wil, is even een contrast maar ook ‘n verademing. Ik voel me even de regisseur van dit toneelstuk. ‘Ja jij met je gele jas, kom maar op… en dan fiets jij heel langzaam, nee terug… leg jij maar even uit wat je staat te doen ja. En kun je nog iets bozer naar je hond roepen? Dankje’. Een gezin met kinderen zwaait heel uitbundig en als ik terugzwaai roepen de kinderen zo hard ‘yeah’ dat ik ze in het Venster hoor. Een heleboel herinnerigngen en ‘eerste keren’ passeren de revue. DE eerste keer touwtje springen met m’n oma in de tuin, de eerste keer uitgaan in Merz, de eerste keer met de trein naar Utrecht… Op mijn 18e verliet ik Dordt en nu na 15 jaar weer terug… aan de ene kant de herinneringen en aan de andere kant ons huis, de werf, de toekomst. 

Dat we altijd met veel verwondering en als een eerste keer naar de dingen in het leven mogen kijken. 

Liefs, 

Anna