Waarnemer van Dordrecht!

Voor het eerst zie je de stad vanuit het perspectief van een vogel, en ligt de stad aan je voeten. 

Het doet me denken aan het gezicht op Dordrecht, het stadsgezicht door Willaert geschilderd begin 17e eeuw, dat nu in het Dordrechts Museum hangt. Een stadsgezicht van af de rivier gezien, met als blikvangers het Groothoofd, het Stadhuis en de Grote Kerk. 

Vandaag, een gezicht op Dordrecht in de 21ste eeuw, vanaf de andere kant van de stad. Opvallend, net als bij Willaert, dezelfde Hollandse lucht, in mijn geval in vele grijstingen, met wat oker, een zweem blauw, en zo nu en dan oplichtend. 

Nog steeds zicht op Grote Kerk, Stadhuis en Groothoofdpoort, maar aan de randen van de oude stad nieuwe, steeds hogere gebouwen, getuigen van de 19de, 20ste en 21ste eeuw. Opvallend dat de architectuur van de moderne tijd andere verhoudingen heeft: de oude gebouwen worden er in het stadsgezicht, enigzins door ‘weggedrukt’. 

Aan de andere kant van het gebouw zie je de rivier en voel je het eiland van Dordrecht, omgeven door water erdoor bedreigd en beschermd door de Noordendijk, gelegen om de lager gelegen stad. 

De enig overgebleven molen, de Kijk over de Dijk, de Kerk, het Groothoofd, de Watertoren, het Tomadohuis; al deze gebouwen lijken wachters over deze stad, die aanvoelt als een warm, kloppend, organisme, waarover ik even heb mogen waken.

Charlotte Ritter