De ramen zijn beslagen. Begeleidster Mieke heeft een klein stukje weg gepoetst. Vanachter mijn gordijn van condens kijk ik naar buiten. Ik voel me een beetje een gluurder vanuit mijn kijkpuntje met helder glas. De zon komt vanachter een gebouw vandaan gekropen. Ik laat me er even door verblinden en voel de warmte. Er vallen mij veel dingen op: de verbindingstukken in het hout die de vorm van een stralende zon hebben, de spinnenrag die alle kleuren van de regenboog heeft in het zonlicht, de confetti van herfstbladjes die toch net niet opgeruimd wordt door de straatvegers.

Ik loop weer terug naar de andere kant. Mensen fietsen voorbij, sommigen zien mij niet, anderen bewust niet. Ik merk dat ik probeer contact te maken door te glimlachen. Uiteindelijk heb ik toch alle tijd. Wanneer ik mij niet meer focus op het buiten maar meer kijk naar het glas moet ik heel breed glimlachen, ik hoor mezelf lachen. Op het glas staat in de condens van mijn adem hoi :-), geschreven door een voorganger.

Goedemorgen Dordrecht, een fijne dag gewenst, het was fijn!

Esther Groen