Eerlijk gezegd vond ik het eerste halfuur best traag verlopen: misschien speelde de vermoeidheid parten, misschien kwam het door het sombere weer of de enthousiaste verhalen van anderen die mij al waren voorgegaan. Meer dan tien mannen, vrouwen en kinderen hebben naar mij gezwaaid. En daar werd ik wel vrolijk van. Er was zelfs een vrouw met hondje die me uitgebreid aan het fotograferen was. Het tweede halfuur zag ik het van licht donker worden. De lichtjes gingen aan en toen begon ik het steeds leuker te vinden en ineens was daar David weer om me op te halen. Eigenlijk vond ik het jammer dat het al was afgelopen. Kortom, een aparte ervaring waar ik eerlijk gezegd dus ietsjes meer van had verwacht. 

Liefs,
Andrea