Een grijze avond. Ik verwacht er daardoor niet veel van. 
In de ‘wachtruimte’ met mijn begeleidster, Jette Levisson, spreek ik dat uit. Op een gegeven moment zegt ze, “nou misschien krijg je toch een cadeautje” en er is inderdaad even een zon te zien bij een stukje openbrekend wolkenveld. Als we naar boven gaan blijkt ‘t toch weer dichtgetrokken. Helaas. Hoe ik ook keek, het uur lang, weinig nuance verschillen, waar te nemen. Ook wel iets geruststellends zo’n ‘constante’ in de wirwar van het leven dat onder mij plaatsvindt. Op ‘t moment dat ik voor het raam ging staan, voelde ik me even ongemakkelijk. Het idee dat ik nu ook te zien was voor hen die ik kon zien en misschien ook wel voor mensen die ik niet zag, gaf me het ongemakkelijke gevoel. Ik sta niet graag in het zicht. Wat ik wel graag doe is observeren. Dat was ook de reden dat ik me aangemeld had. In mijn werk als mindfulnesstrainster en in mijn eigen meditatiebeoefening zijn we hier meestal mee bezig. Waarnemen wat er waar te nemen valt. En dat ook weer voorbij laten gaan. Zoals de auto’s, fietsers, wandelaars, ambulance (toch even schrikken!) en scooters. Ze komen en gaan, net als onze gedachten komen en gaan. En jemig, wat komen er veel gedachten in dat uur! En allerlei zintuiglijke waarnemingen als kou aan mijn handen en tenen, stramheid in mijn armen en benen, soms een vlaagje warmte van de kachel en het geluid vn de fontein en auto’s. Iets trekt mijn aandacht, een man die al een tijd met zijn fietsonder het raam van Kothinsky staat. Wat doet hij daar? Het lijkt wel of hij op iemand wacht. Later zie ik een wegenwacht busje stoppen. Het zal toch niet? Bestaat dat ook voor fietsen? Ik leef wat onder een steen, dus dat zou best kunnen. Ja hoor, de Wegenwacht man geeft een hand en spreidt een blauw kleedje uit en bestudeert met een lamp de fiets. Na een tijdje probeert de -eens wachtende man – zijn fiets uit met een rondje en het heeft klaarblijkelijk geholpen, want ze geven elkaar weer een hand en hij fietst weer verder de Noordendijk af. Boeiend tafeareel is zoiets opeens haha. Verder heb ik genoten van de molen, de bomen in herfstkleur, grote kerk en een onverwacht overvliegend stel halsbandparkieten in formatie van een stuk of zes! Ik eindig met een ‘elfje’ in de hoop dat dat een beetje de lading dekt van mijn ervaring. 

Waarnemer
Ik sta
achter het raam
Zóveel waar te nemen
Superervaring!

Mieke Hubers