In de stromende regen naar boven, onder de paraplu van de begeleider en met een natte regenjas.

Wat een hoogte, mooi. De stad met de Grote Kerk en de molen en de meerdere torens vielen me op. De stad had prachtige contouren, richting Zwijndrecht. Het 1e kwartier was het zicht magnefiek – de stad had zoveel contouren achte elkaar, wazig, mistig, donkere schakeringen. Veel leven, auto’s met lichten, fietsers die de regen trotseerden. Geraas over het asfalt en de afzuiging regen op het houten dak en soort regenafvoer pijp geluiden vielen me op. 

Veel licht schakeringen, ook de TL verlichting gaf mij een mooie reflectie in de ruit, leek contouren van een schilderij. Opeens viel ook een leegte op, van waar eerst een witte auto had gestaan.

Lichtflitsen in een ruit, een passerende moeder met kind achterop. En ja, ik had even contact met het jongetje achterop, ik zwaaide en hij was/leek verbaasd. 

De stad ontwaakte en ik keek, was onderdeel van het ontwaken en ook weer niet, want ik observeerde, nam waar. 

Na 3 kwartier hulde de staad zich in de mist of was het de regen die overwaaide? Alles verdween, de contouren en de bebouwing werd meer en duidelijker zichtbaar, zoals de molen met z’n wieken en het grote wiel. 

Door de regen en mijn natte jas, waren de ramen op het laatst erg beslagen, aan de zijkant kon ik nog naar buiten gluren. 

Was een mooie, rustige ervaring! Dordt ontwaakt, leeft en verandert met de minuut!

Els van der Rhee