De stad beweegt en ik sta stil.
Ik neem haar waar, maar neem geen deel.
Aan het verkeer, en al die tijd, 
lijkt hier vandaan wel eeuwigheid.

Een bewolke avond. Geen zonnestralen. 
Dan toch op het eind, een uitbraak van licht.
Oranje, geel, een vlammend geheel.
Alleen bij de (Grote) Kerk is het zichtbaar.
Alsof ze in brand staat.
Van liefde, hoop ik. Voor de stad. En haar bewoners.

Een uur vol momenten, van stilte, van geluiden, 
van gedachten, van gebed, van rust.
Zo voorbij, terug de stad in.
Terug naar huis, maar vertrouwd uitzicht.

Fijn om mee te kunnen doen aan het project.
Ik heb er van genoten.

Jaapjan van der Spek