Waar de zon precies op gaat is nog niet te zien. Er zitten wolken voor. Sommige wolken gaan sneller dan andere. Sommige wolken krijgen een gouden randje dat steeds feller wordt. Dan plotseling de eerste zonnestralen tussen de wolken door tot de zon zich voor het eerst vandaag laat zien. Ze wordt licht gefilterd waardoor ik haar recht aan kan kijken tot ze weer eventjes verdwijnt. Het lijkt of ze kiekeboe met me speelt, want dit proces herhaalt zich 4 keer. Ondertussen geniet ik van de beweging in de stad. Het oneindig deinende water, wegwaaiend stoom vanaf de daken, zwiepende takken van de bomen, een bij vliegt voorbij en zoekt een bloemetje in de schroeven van deze stellage. Mooi symbool voor deze dag van de klimaatstaking. Het Energieplein kan wel wat groen gebruiken. En wat zou de stad er anders uitzien als de platte daken begroeid waren met sedum. Zo fantaseer ik een beetje verder en kijk naar de beweging van de wind in een spinnenweb. Die hebben best een afstandje moeten afleggen. Hoeveel lopen die eigenlijk op een dag? Want ik heb hem nog niet één keer zien bewegen. En hoe maken ze dat web vast aan het glas? Allemaal vragen waar ik normaal het antwoord direct voor opgezocht had. Verder vroeg ik me tijdens deze voorstelling af of ik nou waarnemer of deelnemer was. Hoe dan ook, een creatieve start van de dag. 

Dominique van Dijk