Een uur duurt een stuk langer met niks om je heen. Niemand die tegen je praat. Niks wat je stoort. Een zeldzame ervaring in de hectiek van alledag. Een momentje voor jezelf en wachten op een gevoel of gedachte over iets. Vooral niet forceren dacht ik dan ook. Gewoon gaan zitten en kijken. Naar de mensen op het plein, de drukte in het verkeer. De kabbelende wolken die veranderen van kleur. De straatverlichting gaat weer aan, het kantoor is stil, mensen gaan naar huis. Vanavond nog even niks voordat alles weer begint.

Ik heb een fantastisch gezin met 3 prachtige kids en een mooie, liefhebbende, hardwerkende vrouw. In de dagelijkse sleur is het weleens lastig stil te staan bij deze rijkdom. We hebben beide een leuke baan, een mooi huis en niet te vergeten elkaar. Waarom willen we toch altijd maar meer, meer meer? Laat ik wel voor mezelf spreken.
Waarom ben ik zo vatbaar voor alles wat er om me heen gebeurd? Is genoeg dan nooit genoeg? In deze stilte kun je heel even alles bekijken vanuit een ander perspectief. Dat geeft mij weer kracht en het besef te waarderen wat echt belangrijk is.
En dat zijn jullie C. L. S. D.

Ruben van den Boogaart