Van bovenaf… is het tòch anders.
Het beeld is vrij constant, er bewegen wel auto’s, mensen, er loopt iemand hard, maar verder, ja vrij constant dus.

Ik wil opgaan in de scène, in het schilderij.
Vooral geluiden leiden me daarbij af; de fonteintjes op het plein die steeds aan & uit gaan, de licht-brommende airco of luchtverversing of wat het dan ook mag zijn.
Schreeuwende kinderen: liever niet!
Ik wil de boel van boven regisseren: jij: harder joggen joh! Niet naar mij kijken fietser, ik kijk wel naar jou. Een vrouw met wandelstop wordt afgezet bij de bioscoop; met wie heeft ze afgesproken? Gaat ze wellicht elke week?
Mijn man en dochters fietsen langs, zwaaien uitgebreid. Wat een idillysch gezin. Zo van ver af zie je niet dat je man zijn sokken niet vaak in de wasmand gooit. Ik switch van poëtisch naar practisch:
als dit een tiny house zou zijn, hoe zou ik het dan inrichten? Kunnen ze hier geen hotelkamer van maken? Kan er een dakteras op de bioscoop? Met een glijbaan naar beneden? Kwam hier niet een strandje? Ideeën te over. 
Lekker rustig wel.

Straks lekker en kopje thee bij de TV en dan hopelijk nog vaak terugdenken aan deze poëtische beelden. 

Jennifer Evenhuis