Daar sta ik dan, ik kijk naar mijn stad waar ik al meer dan de helft van mijn leven een geschiedenis mee deel. Er hangt nog een donkere sluier over haar heen en alles lijkt stil te staan. Alsof ik naar een foto kijk.
Heel langzaam verschuift de schaduw, verschijnt de zon meer en meer. Auto’s, fietsers komen in beeld en joggers met en zonder hond.
Sommigen zwaaien naar me, ik zwaai terug.
Ik zie de iconen van Dordrecht, zoals de Grote kerk en Villa Augustus. Bomen, grote en oude bomen maar ook kleine en jonge. Struikjes en plantjes bij mensen in de tuin. Vogels vliegen over vanuit Zwijndrecht richting het zuiden.
Hier in Dordrecht en Zwijndrecht zijn mijn kinderen geboren en groeien ze op en begint hun leven, hun geschiedenis.
Zoveel gedachten, teveel om allemaal te verwoorden en op te schrijven. Een hele bijzondere ervaring. Ik ben getuige geweest van een stuk geschiedenis, van mijn stad Dordrecht.
Even stond de tijd stil en voel ik me verbonden met de tijd en ruimte.

Johan Leemkuil