Het was een lange zonnige dag waar ik van genoten heb. Mijn zoon was met zijn vrouw en drie zonen(tjes) op visite in Dordrecht. Hij wees zo nu en dan wat dingen aan die hem aan zijn jeugd deden herinneren en daar hoorde het patatje van John (nu Nancy) ook bij.
Er is nogal wat veranderd in dertig jaar.
Er was geen terrasstoel te bekennen toen hij op de statenschool zat en dat is nu wel even anders.
De staat na zo’n dag, een uur stil en ik merkte dat ik na zo’n 40 minuten pas echt diep adem haalde.

Zo veel indrukken doe je op aan beide zijden. De sportiviteit die er bij de kleine voetballertjes in de buurt op het Energieplein is en het wangedrag van op de dijk passerende auto’s die al inhalend de 90km aantikken.

Ik wilde op mijn voorhoofd wijzen maar bedacht me net op tijd.

Zo eindigde het natuurlijke licht van deze dag en nemen de stadslantaarns het over, gaan de meeste mensen en dieren rustig slapen terwijl de anderen juist tot leven komen.

En dat iedere dag weer.

Hans Nieland