Twee grote vensters op Dordrecht, ze zijn beslagen, de begeleider maakt er één schoon met een vloerveger.
Nu zie ik druppels en de zon die opkomt achter Villa Augustus.
Het lijkt wel een sprookje.

Ik denk aan jou, jij die gisteren bent heengegaan. Jij die zo verbonden was met Dordrecht. Vanaf dat ik hier ben komen wonen ken ik je en nu ben je er niet meer. Hier met het uitzicht op jouw geliefde Dordrecht kan ik niet stoppen met aan je te denken.

Na 1/2 uur begin ik spontaan te zingen, een lied over jou.
Dan baadt de stad zich in het zonlicht.
De stad komt tot leven.

Baukje van der Meulen