Boven gekomen in de ruimte van het venster moest ik me even aanpassen. De ruimte zelf haalt je even helemaal uit je gewone wereld. Na wat verkennend rondlopen ben ik op ‘n bepaalde afstand/positie van het raam zelf gaan staan. Een mooi moment om even helemaal stil te zijn en op te gaan in het geroezemoes van de stad.

Ik was verbaasd om te ontdekken dat je op deze afstand ervaart dat je dichtbij genoeg bent om je onderdeel te voelen van het leven van de mensen die aan je voorbij gaan, maar veraf genoeg om totaal ongezien te zijn en afwezig te voelen (bij hen vandaan). Dat werd vooral heel duidelijk toen een heel goede vriend voorbij fietste, achteloos zwaaide en weer vrolijk verder ging.

M’n beeld werd door de constructie van het hout, de lichtlijnen en daarna de spiegelbeeldlijnen vernauwd en het raakte me dat ik daarmee ‘t gevoel kreeg dat leven vaak binnen ‘n bepaald kader plaatsvind, maar dat ik hiermee ook ervaarde dat al ‘het levendige’ buiten mijn leven om veel meer bevat… Wat ‘n verscheidenheid binnen Dordt, of het nu gaat om mensen, gebouwen of wat ook. En wat ‘n gelijkheid in hoe mensen doen, wat mensen doen. Treffend om dit te zien en te beseffen dat we veel dichterbij elkaar leven/staan dan we denken. 

Het heeft iets goddelijks, iets buitenmenselijks, deze ervaring. Ik ga vaker stilstaan en naar boven kijken.

Arina van der Spek