Het valt me op dat ik mijn silhouet zo goed kan zien in de ramen en vraag me af of dat verdwijnen zal naarmate het lichter gaat worden.
De zon is er, ergens achter de wolken die zich samenpakken boven de stad. Het geeft de gebouwen een rustige aanblik: de stad is kalm, ook al is de vakantie voor velen vandaag voorbij. 
Hoewel de twee kleine boompjes op het Energieplein zachtjes dansen door de wind, lijken de kolossale reuzen in het diepe centrum van de stad nergens last van te hebben. Statig torenen ze boven de gebouwen uit.

Dan ineens gebeurt het: de zon wint het van de wolken en sprenkelt haar goud uit over de huizen. Het lijkt alsof er een sprookje ontwaakt. Ik ben me niet meer van mezelf bewust, alleen nog van het geheel.

Na enkele minuten verstopt de zon zich weer.
Het is weer klaar. En het uur is om.

Een uur is niets…

Jet Hoogerwaard