Het kost me maar heel even de tijd om dingen los te laten.
Ruim twee jaar werk ik nu voor Kunstmin in het Energiehuis, ik nam mezelf voor om daar nou juist een uur niet mee bezig te zijn. Nou makkelijk! Binnen een paar minuten gebeurde er dit in mijn hoofd:

– Hee, ligt Rotterdam daar?!
– Wat zijn wij mensen toch gek dat we van die kleine tuintjes afbakenen met van die hoge schuttingen
– Jongen, doe normaal met die step, dalijk breek je je been!
– Ah, de eerste zwaaien! Ik ken haar niet maar ik zwaai lekker terug!
– Daar druppelen de koorleden binnen. Had ik de deuren nou open gedaan? Oh ja, niet aan werk denken.
– Iedereen zegt dat de auto’s over de lijnen rijden. Dat zal vast wel meevallen. Mmm nee toch niet.
– Wat ruikt het hier nog nieuw naar hout.

En dan ineens… is het voorbij. Wat gaat zo’n uur toch eigenlijk snel. Ik heb geen zonsondergang gezien!

Bianca, bedankt voor je gezellige begeleiding!

Tamara Lodder