De stad zien ontwaken van slaperige rust naar de start van een nieuwe werkweek. En daar stond ik dan, had er zoveel van verwacht en tegelijk ook zo open mogelijk er in. Kijken wat het doet.

Het uitzicht links en het uitzicht rechts waarbij ik eerst steeds vooral links stond. De opgang van de zon. En die kwam in al zijn pracht. Het wonderlijke, magische moment van de geboorte van een nieuwe dag. Voedend, hoopvol. Eenmaal op merkte ik dat het rechter venster me meer en meer trok. Uitzicht vanaf grote hoogte, gedempte geluiden en het nog gefilterde zachte ochtendlicht. Uitzicht op de kerk van het oude Bibelot, waarop ik het alziend oog was op de toren.
Het alziend oog. Uitzien over de stad vanuit de lucht, de lucht, de hemel is open en weids, grenzeloos. De afgeperkte tuintjes van de huizen zijn een groot contrast. 

De nietigheid van mensen, het willen afperken, inpolderen, eigen gebied markeren. En dan de lucht, de hemel, open en vrij.

Vandaag 2 september. Waarvan ik dacht ‘zomaar’ een datum uit te kiezen voor dit prachtige waarneemmoment. Precies vandaag 1 jaar geleden dat ik een dierbare muziekvriend verloor. En ik maar denken dat ik deze dag toevallig koos…

In de lucht was hij, waren wolken, een bui én de zon. Een eenzame wesp om de houten constructie en een grijze schreeuwende meeuw. En ik, staand in de lucht, overziend, relativerend en beschouwend. Ik geef het mee aan de weidse hemel en ga gevoed en in alle rust beginnen aan deze nieuwe dag én bijzondere dag. 

Minka van der Rhee