Wat een mooie ervaring om, in je geboortestad waar ik nu al 53! jaar woon, de zonsopgang te mogen waarnemen. En te ervaren wat een uur kijken en luisteren met je doet. Het eerste wat ik me op kwam was verwondering. Mijn levensmotto is “bewaar het kind in jezelf”. En het verwonderen leer je als kind maar als je ouder wordt bestaat de kans dat dit veel minder vaak gebeurd. Ik ben me dat heel bewust en probeer me dan ook te blijven verwonderen.
– Om het piepkleine lichtpuntje dat door de lage bewolking verscheen en steeds groter werd todat de zon erdoor ging schijnen.
– Het licht dat langzaam over de stad trok.
– Ik heb de molen in de gaten gehouden, die steeds meer in ‘t licht kwam waardoor ook schaduwen ontstonden.
– De wesp die rondom de beide vensters zoemde.
– De Kauw? Met zwarte | grijze veren waarbij ik me verbonden voelde gezien mijn verandering met grijs haar 😉
– Het waarnemen van de sky-line van Rotterdam.

En ik besefte me dat de stad zal blijven veranderen, net als de zonsopgang en de zonsondergang.
Ik vond nog een mooie tekst die ik wel toepassend vind: “Veranderingen kunnen, net als zonneschijn, een vriend of een vijand zijn, een zegen of een vloek, een dageraad of een avondschemering”.

Bedankt Esjmund voor je begeleiding van deze mooie ervaring!

Mieke vd Sijde