Een prachtige warme nazomeravond in Dordt.

Kinderen spelen in de fontein, hun ouders kijken toe vanaf een bankje.
Een luchtballon waait over en tegelijkertijd verdwijnen er nog twee aan de horizon. Mensen lopen licht gekleed een ommetje, anderen genieten van de laatste zonnestralen, liggend in het gras.
Er komt een sportclubje aan: ze doen een workout op het plein.
Meerdere voorbijgangers zwaaien enthousiast naar mij hierboven. Lachend zwaai ik terug.
De fietsers vervolgen zwabberend hun weg: gedesoriƫnteerd van het omhoog kijken.
Ik hoor muziek opstarten.
Een motor snelt voorbij, het paviljoentje trilt ervan.
In de weerspiegeling van het glas zie ik mijn begeleider staan die stiekem een foto maakt. Ik doe alsof ik het maar niet zie.
Een stoet met fietsers rijdt voorbij. Ik denk dat ze naar Parkies gaan. Die muziek klinkt nu steeds luider.
Langzaam verdwijnen de schaduwen. De kleuren worden fletser.
De zon zakt als een rode bol weg achter de gebouwen.
Er stoppen mensen voor een fotoshoot. Genietend van het schouwspel sta ik steeds dichterbij het glas, tot ik me plots bedenk dat ik hoogtevrees heb. Nouja; ik blijf hier desondanks toch maar even staan.

Feike Laane