Het had veel geregend vandaag. Gelukkig brak de zon door aan het einde van de middag. En ach, wat maakte het ook uit. Ik keek uit naar een uurtje stilte, stilte in mijn hoofd, stilte om mij heen.

Boven gekomen werd ik verrast hoe fel de zon nog scheen. De weerspiegeling in de zonnepanelen hielp ook niet echt met het zicht. Toen kwam het inzicht dat ik me altijd oriënteer. Hé dat is Rotterdam, de Grote Kerk, etc. Opvallend hoe dichtbij alles is. Terwijl je daar anders over denkt als je daar loopt of fietst. Opvallend ook hoeveel ontzettend lelijke gebouwen er staan. Je denkt het wel eens te zien als je er langs loopt, maar het is confronterend te zien hoeveel het er zijn en hoe lelijk ze wel niet zijn.

Gelukkig gaat de zon onder. Ook Rotterdam, wat enigszins in de nevelen gehuld was, zal dan wel weer verdwijnen. Het was een bijzonder uurtje met deze overpeinzingen. Een paar mensen zwaaiden even en verder stilte. Alleen voor echt rust in mijn hoofd is een uurtje te kort. Maar dat ligt aan mij.

Michiel