Op jouw verjaardag zie ik Dordrecht ontwaken. Door het venster van de stad zie ik gordijnen openen en slaan deuren dicht. In de verte tussen metalen bogen zie ik je naar boven klimmen. Helaas zijn de Hollandse luchten ondoordringbaar en verlies ik je uit het oog. 

Kleine figuren bewegen zich voort, veelal in gedachten. Hier en daar wordt er naar boven gekeken en gezwaaid. Alsof het venster een plaats heeft gekregen in hun dagelijkse routine. 

Uitkijkend over de stad waar ik van hou, gaan mijn gedachte terug naar jou. Een uur lang geniet ik van herinneringen, ontmoetingen en liefde. Ze ademt in mijn bloed, laat mijn hart kloppen. 

Tijdens de gang naar beneden blijft een gevoel van warmte mij achtervolgen. Zelfs in de pen laat het mij niet los. Het is alsof ik vanmorgen weer kennis heb gemaakt, met de warmte en de loiefde waar ik sinds jaren naar zoek.

Esther de Beun