Onzichtbaar kijk ik uit over de stad
Ik zie hoe hij ontwaakt en begint te leven

Het is mijn stad, zo voelt het in ieder geval wel

Ik ben er aan gewend om onzichtbaar te zijn
langzaam in de achtergrond te verdwijnen.

Maar vandaag kreeg ik een paar zwaaitjes.
Mensen die omhoog keken en me zo waar zagen.

Toen drong er iets tot me door:
Mensen zien je omdat ze je willen zien

Omdat ze even de moeite hebben genomen
om de omgeving in zich op te nemen en zagen
dat er een meisje in dat raam stond. 

Tegen die mensen,
Bedankt

Mila Bosseva