Vanavond sta ik eenzaam op een hoogte. Hoewel? Ik kijk door een ruit. Ik zie de weerspiegeling van mijzelf. Vervaagde schouders. Geen gelaat.

Een brede wolkenband verbergt de zon. Het licht speelt van achter die wolken met de Zwijndrechtse brug – de stadsbrug zo u wenst – en met de Grote Kerk. Twee Dordtse iconen uit verschillende tijden.

Dan opeens kiekeboet de zon van achter de wolken tevoorschijn. Speelt zij in alle pracht een spel met één van de wieken van de statige Kijck over den Dijck. Moegespeeld verdwijnt de zon langzaam achter een ander wolkendek. De duisternis komt stilaan dichterbij. 

Dat naderende duister geeft m’n spiegelbeeld de contouren van z’n hoofd. Mijn weerspiegeling kan iets dat ik niet kan: Stevig staan, zonder vaste grond onder de voeten. 

De zon is inmiddels weg. En ongetwijfeld nu bij andere mensen. Want alle mensen hebben dezelfde zon waar ze van houden. Ze hoeven alleen nog maar wereldwijd ook van elkaar te houden. 

Gertjan Kleinpaste