Wow, dat was het eerste wat in me opkwam toen ik boven kwam. Wat een view! En daar mag ik dan 1 uur lang van genieten. Het stadse leven speelt zich letterlijk aan mijn voeten af. Het is een prachtige avond. Het is wolkeloos en ik hoop dus op een mooie zonsondergang. Op straat gebeurt van alles, mensen wandelen, fietsen, spelen voetbal, gaan de bioscoop binnen en er weer uit. De automobilisiten houden zich keurig aan de toegestane snelheid: ik neem waar. Dat doe ik, maar wat voel ik erbij? Eigenlijk voel ik me een bespieder. Mensen zwaaien naar me, ik zwaai terug. Ik merk dat ik dat leuk vind. Contact met mensen. Het is toch eenzaam daarboven. Er schiet van alles door me heen. Wat vind ik hier nou van? Het moet duidelijk nog bezinken. Plotseling hoor ik een moeder gillen. Een dreumes loopt richting de Noordendijk. De moeder rent er achteraan. Net vóórdat hij bij de Noordendijk is, haal ze hem in! Gelukkig. Ze knuffelt hem. Alles goed afgelopen. Mijn hartslag ging omhoog. Ik keek, nam waar, maar ik kon niets doen! Tot slot “De zonsondergang” viel ‘n beetje tegen, omdat de zon achter de molen onder ging. Ik zag alleen de kleurenpalletten. Ook mooi!

Ellen Ravelli