Een eigen verhaal

Zo uitkijkend met de stad zo onder je en jij op een heel hoog podium. Met wel een apart publiek. Een publiek wat je vaak niet ziet. En zowel, dat ze meteen beginnen met zwaaien. Dat laatste zorgde bij mij voor een dikke glimlach of giechel. Een stukje verbondenheid met iemand die je niet kent.

Het gaf de tijd om uitgebreid naar van alles te kijken. Naar een jongen die zijn hond uit liet, in korte spijkerbroek en soms hardlopend, soms even lopend. De hond deed rustig mee. Op de terugweg zag ik de jongen een paar leuke danspasjes maken. In zijn eigen wereld. Hij had zijn eigen verhaal.

Een stel meiden die heuveltjes op fietste, gewoon omdat het kon. Even later zagen ze mij boven staan en botsten bijna op elkaar. Ook zij hebben een eigen verhaal, een eigen weg.

Maar ook de stad. Zijn eigen verhaal. Die ik niet weet, maar wel kan gissen. Een blaadje, knalgroen, gevallen van een boom, aan de ene kant, de oostkant grote dikke bomen. Jaren oud. De westkant een lange rij met kleine boompjes, allemaal hetzelfde. Zullen daar vroeger ook van die grote bomen gestaan hebben? Ieder klein stukje stad zijn eigen verhaal.

Ook ik. Dit project wordt nu onderdeel van mijn eigen verhaal. Je bent een individu. Maar soms, zoals de zwaai daar beneden, en stiekem een zwaai terug, voel je ook verbondenheid. Net als met dit project. Een spinnenweb van verhalen die samen de stad vormen zoals die is en leeft.

Leanne StangeĀ