De geur van hout en zomer.
Turend in de verte silhouetten van gebouwen, vermoedelijk Rotterdam.
De kleur van de zon verandert, eveneens als de drukte.
Van fel geel naar violet rood.
Iemand ziet mij, een vrolijk gebaar van wat voorbijlopende mensen, ik zwaai terug. 
Even ben ik jaloers op een grote meeuw die besluit te rusten op een balk hoger dan ik. 
Zij zien dit elke dag, de vrijheid van hoogte.
De kerk wordt donkerder en donkerder… 
Het is voorbij.
Het einde van de zon. 
Tenminste, voor vandaag.

Kevin Fonkert