Mijn uurtje…
Ga je over de stad koekeloeren, zei mijn zoon?
Nou dat heb ik gedaan.
Het was een heerlijke ervaring om in de heerlijk ruikende (naar ver hout) ruimte te mogen staan.
Fijn om zo zonder doel te mogen kijken naar mijn stad.
Af en toe wat contact met de beneden wereld, een lach, een zwaai en weg waren ze weer.
Een prachtige zon achter de molen zien verdwijnen.
Ik ben dankbaar om te hebben mogen ervaren!
Wie weet ga ik nog weleens zo’n ervaring beleven!
Ik ben erg avontuurlijk.

Tot ziens
Corrie Snoek