Dordrecht, de stad waar ik woon, maar niet ben geboren.
Al tientallen jaren kan dit uitzicht mij bekoren.
Vele jaren hier gewerkt enkele verdiepingen lager.
De herinneringen daaraan werden al wat vager.

Daarom deze stap, de stad opnieuw te bekijken.
Een mooie kans het verleden met het heden te vergelijken.
Dat valt niet tegen, het is mooier dan gedacht.
Bij de ondergaande zon hebben toch de markante gebouwen mijn aandacht.

De kerk, de molen, zij verspreiden de zonnestralen.
De wolken lijken de naderende avond te onthalen.
Enkele duiven zoeken duidelijk een plek voor de nacht.
Een enkeling blikt verbaasd omhoog en zwaait zacht.

De stilte neemt bezit van mij, mijn gedachten beginnen te dwalen.
Zo ontstaan dus, over Dordt, de mooiste verhalen.
De schaduwen worden langer, de zon is aan het verdwijnen.
Beneden sluiten enkele mensen reeds de gordijnen.

Ik wil niet wegdromen in deze eindeloze pracht.
Alle facetten van deze stad hebben mijn volledige aandacht.
Ik heb echt het gevoel te waken over deze stad.
En hoop nog lang te genieten van deze historische schat.

Ik was weer even terug bij de herinnerigen van weleer.
Maar besef ook goed nu ik alles relativeer.
De beelden van deze avond bezorgde mij kippenvel en tintelingen.
Koester dus elke dag alle gebeurtenissen als mooie herinneringen!

Ton