Oranje knipperende verkeerslichten, stille straten. Dordt is nog niet ontwaakt. Althans de mensen niet. Een hommel tikt nieuwsgierig tegen het raam, vier meeuwen zorgen voor een schouwspel boven het Energieplein en een duif maakt zijn ronde. Half 6 op dinsdag 2 juli waan ik mij als een reus boven de stad. Diezelfde stad waar ik 28 jaar geleden (in 1991) het eerste levenslicht zag. De stad waar ik zo dol op ben. Als ik deze vroege ochtend naar buiten kijk weet ik weer waarom: iconische, herkenbare punten als het Tomadohuis, het gebouw van het oude postkantoor, de stadsbrug, de grote kerk en de lichtmasten van onze lokale FC ‘stralen’ onder een strakblauwe heldere lucht. Maar de (opkomende) sluierbewolking gooit langzaam roet in het eten. Ik zie hoe hard de zon haar best doet en een prachtige oranje gloed tevoorschijn tovert op de achterkant van deze wolkjes. Ondertussen komt de stad enigszins op gang: de waterbus maakt zich op voor de eerste vaart van de dag, een bouwkraan draait een halve ronde en de honden worden uitgelaten. Ook de zon laat zich steeds meer zien, nu als een mooie volle oranje bol die haar volledige weg door de steeds dikker wordende wolken heeft weten te vinden. De tijd tikt weg en mensen ruilen hun bed in voor de auto of de fiets op weg naar werk, familie of de dagelijkse boodschappen in onze stad of daarbuiten. Om half 7 knippert het verkeerslicht nog steeds oranje en heeft de zon haar plekje op de stad verovert. Op naar een nieuwe dag!

Dennis Dolderman