Terwijl de zon langzaam opkomt, kijk ik uit over de stad, richting de molen, de kerk, de Zwijndrechtse brug. Mijn aandacht wordt getrokken naar de meeuwen die voor mijn gevoel als eerste in de stad ontwaken. Wat een mooie hoogte, oog in oog met de vogels en wat hebben ze een ruimte.

Ik wandel naar de andere kant en word verrast door de opkomende zon. Wauw! Wat een kleuren! Oranje, geel, roze en langzaam klimt de zon hoger en hoger, moeiteloos. Ik voel dat ik mee word getrokken, steeds hoger en hoger. De stad laat ik los en ben ineens deelgenoot van de aarde. De zon, de lucht, de vogels, een spin, een hommel. Ik hang ergens boven een gebied waar een deel van de aarde wordt gebruikt door mensen. Ze bouwen met stenen, asfalt, mooi, lelijk en af en toe een stukje groen met gras en bomen.

Ik voel de warmte van de zon. Ik voel de aantrekkingskracht van de zon. Ik sluit m’n ogen en geniet van de zon. De verhalen in mijn hoofd verdwijnen. Ik voel, ik geniet, ik ben!

Esther Korteweg