Het meest intense moment van mijn waarneming van het licht, het morgenlicht over de stad was toen ik mijn huis uitstapte, één uur voor zonsopgang. Dat magische uur. Ik liep op mijn blote voeten door de doodstille straten van de binnenstad. Het leek een decor, speelgoed huizen, verkeersborden, alles wat niet van de natuur was, was van bordkarton. M’n zintuigen stonden wijd open en ik besloot vaker op te staan als ik midden in de nacht wakker wordt. (wat meestal vlak voor zonsopgang is).

Later genoot ik van een glorieuze opgang van de zon… en hoe alles weer langzamerhand ‘gewoon’ wordt.

Nicolette Smilde