Bij de eerste levende ziel ben je nog verbaasd, maar met het toenemen van de frequentie wordt de verschijning logischer en valt iedere verschijning beter te verklaren. De onregelmaat verbaasde me. Ik had gedacht dat gedurende het uur de frequentie gelijkmatiger zou toenemen. Dat deed het niet. Dit alles onder het opkomend en (net niet) verdwijnend strijklicht. Het strijklicht geeft toch de mooiste kleur. Vandaag geen wolken, dus geen ‘vanilla sky’ maar wel steeds intenser groen en rood/oranje.

Het is jammer dat de langste dag geen viering meer heeft in onze huidige tijd. Waar de laatste dag zich vertaald ziet in Kerst, is de viering van de langste dag door enig concillie vervangen door de vermeende geboortedag van Johannes de Doper. Treurige keuze. Johannes spreekt minder tot de verbeelding dan Jezus en daarmee is de viering van deze dag in Midden-Europa teloor gegaan. Jammer want vanaf deze dag keer het ritme weer. En dat voelt en doet iedereen. Ik begin deze dag met waarnemen en vier het keren van het ritme aan het het einde van de dag met vrienden. De frequentie die logisch onlogisch is, zal zich vanaf nu niet keren. De klok van de levende zielen overwint.

Tim Haster