Bijzonder om een uur lang te kijken, te horen, te ruiken en te voelen.

Een warme zomeravond. Ik sta boven onze stad. Als ik te dicht bij het raam kom voel ik bibbers hoogtevrees, een stapje terug en het gaat.

Af en toe voel ik de grond trillen.

Ik hoor een kraai, het gezoem van een grote dikke hommel die hoog in de lucht om mijn glazen uitkijkpost zoemt…

De fontein gaat af en toe aan en dan weer uit. Ik hoor het en af en toe kijk ik even.

Spelende kinderen hoor ik voetballen op het plein. Het zijn er zeven, zes jongens en een meisje.

Ik ruik de geur van het houten huisje.

Ik hoor en zie auto’s, brommers, fietsers en voetgangers. Niet iedereen ziet mij, in mijn glazen huis. Maar wie omhoog kijkt, kijkt verwondert en vrolijk, en zwaait. Een kleine armzwaai of een heel een uitbundige!

En dan de dieren. Linksboven een spin, die zijn diner nuttigt. Dapper, zijn web zwaait soms gevaarlijk heen en weer. Een hommel. Een wesp. Wat doen ze, zo hoog? Een kraai kraait.

De torenklok van de Grote Kerk. Mooie stad! Dordrecht. Ik stel me voor hoe het was, straten zonder auto’s, zonder fietsen.

Steeds meer lichten gaan aan.

Voetstappen op de houten trap. Het uur is voorbij, een uur met mijzelf, hoog in de lucht.

Kathleen